Ποιος είναι ο αληθινός Ιησούς;

Η μεγαλύτερη προσωπικότητα που πέρασε από την Γη, χωρίς καμιά αμφιβολία ήταν ο Ιησούς Χριστός. Η διδασκαλία του και το έργο του έχουν αφήσει την δική τους σφραγίδα πάνω στην ανθρωπότητα. Πλήθη ανθρώπων τον αγαπούν και τον ακολουθούν ακόμη και σήμερα, στις αρχές του 21ου αιώνα.

Ποιός όμως ήταν ο αληθινός Ιησούς; Ήταν κάποιος που ήρθε για να ιδρύσει μία νέα θρησκεία, επειδή δεν θεωρούσε ικανοποιητικές τις υπάρχουσες; Ήταν κάποιος Εσωτεριστής διδάσκαλος, που δίδαξε την νιρβάνα και τη μετενσάρκωση; Ήταν μήπως Χριστιανός με τη σημερινή σημασία της λέξης; Τι αποκαλύπτει άραγε η ζωή του και η διδασκαλία του;

Ο ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ
Η Αγία Γραφή μιλά αναλυτικά για τον Ιησού και το έργο του. Όσο κι αν φανεί παράξενο σε πολλούς σημερινούς Χριστιανούς, ο Ιησούς δεν γεννήθηκε σε κάποια «χριστιανική» οικογένεια, αλλά αντίθετα σε μια ιουδαϊκή οικογένεια από Ιουδαίους γονείς. Το Ευαγγέλιο του Ματθαίου στον πρόλογό του, λέει: «Βιβλίο της γενεαλογίας του Ιησού Χριστού, γιού του Δαβίδ, γιού του Αβραάμ» (1:1). Ήταν απόγονος του Δαβίδ και του Αβραάμ, δηλαδή κανονικός Εβραίος! Και μάλιστα από την φυλή του Ιούδα, όπως πληροφορούμαστε αλλού: «Ο Κύριός μας ανέτειλε από τη φυλή του Ιούδα» (Εβραίους 7:14).

Και ο Ιησούς δεν βαφτίστηκε όταν ήταν μωρό, αλλά έκανε περιτομή την όγδοη ημέρα της ζωής του (Λουκάς 2:21). Οι γονείς του τον ανάθρεψαν ως Εβραίο, διδάσκοντάς του τις εβραϊκές Γραφές τόσο καλά, ώστε έβρισκε απόλαυση στο να συμμετέχει ενεργητικά σε βιβλικές συζητήσεις στον Ναό του Θεού στην Ιερουσαλήμ, όπου «πήγαιναν κάθε χρόνο... κατά τη γιορτή του Πάσχα» (Λουκάς 2: 41-49).

Η γλώσσα που μιλούσε ήταν η εβραϊκή, όπως μαρτυρεί ο απόστολος Παύλος για τη συνάντησή του με τον Ιησού, καθώς πήγαινε στη Δαμασκό (Πράξεις 26:14). Το ίδιο πιστοποιούν και πολλοί σύγχρονοι λόγιοι.

Ο Ιησούς όταν άρχισε τη δημόσια διακονία του, δεν ήταν ιερέας, ούτε πάστορας. Ήταν ένας ραβίνος! Επανειλημμένα τα Ευαγγέλια αποκαλούν τον Ιησού «Ραβί»: «Και αποκρινόμενος ο Πέτρος λέει στον Ιησού: Ραβί, είναι καλό να είμαστε εδώ» (Μάρκος 9:5). Δείτε επίσης: Ματθαίος 23:8, 26:25,49, Μάρκος 10:51,11:21, 14:45, Ιωάννης 1:38,50, 3:1-2, 4:31, 6:24-25, 9:1-2, 20:16 κλπ.

Ο Ιησούς ποτέ δε δίδαξε σε Εκκλησία, ενώ αντίθετα δίδασκε τακτικά στον Ναό του Θεού καθώς και στις συναγωγές: «Και ο Ιησούς περιερχόταν ολόκληρη τη Γαλιλαία διδάσκοντας στις συναγωγές τους... Και όταν ήρθε στη πατρίδα του, τούς δίδασκε στη συναγωγή τους» (Ματθαίος 4:23, 13:54). Μάλιστα σε μία περίπτωση το λέει ο ίδιος ανοιχτά: «Εγώ δίδαξα πάντοτε μέσα στη συναγωγή και μέσα στο Ιερό, όπου πάντοτε συγκεντρώνονται οι Ιουδαίοι» (Ιωάννης 18:20).

Ο Ιησούς ήταν ένας πιστός τηρητής των εντολών του Θεού που είναι γραμμένες στην Τορά, δηλαδή τον Νόμο, που ο Ύψιστος έδωσε στον Μωυσή: «...Εγώ φύλαξα τις εντολές του Πατέρα μου...» (Ιωάννης 15:10).

Εφάρμοσε τον νόμο της αγάπης προς τον πλησίον, δείχνοντας έμπρακτο ενδιαφέρον για τους συνανθρώπους του σε κάθε περίπτωση. Θεράπευε τούς αρρώστους, ελευθέρωνε τους ψυχικά καταπιεσμένους, έτρεφε τους πεινασμένους και νοιάζονταν συνεχώς για τους μαθητές του και τον λαό που τον ακολουθούσε.

Επίσης, διαλύοντας κάθε ενδεχόμενη παρανόηση, δήλωσε ξεκάθαρα ότι ο σκοπός της ζωής του ήταν να τηρήσει στην εντέλεια τον Νόμο του Θεού: «Μη νομίσετε ότι ήρθα για να καταργήσω τον νόμο ή τούς προφήτες. Δεν ήρθα να καταργήσω, αλλά να εκπληρώσω. Επειδή σας διαβεβαιώνω, μέχρις ότου παρέλθει ο ουρανός και η γη, ένα γιώτα ή μια κεραία δεν θα παρέλθει από τον νόμο, έως ότου όλα εκπληρωθούν. Όποιος, λοιπόν, αθετήσει μία από τούτες τις ελάχιστες εντολές, και διδάξει έτσι τούς ανθρώπους, ελάχιστος θα ονομαστεί στη βασιλεία των ουρανών. Όποιος, όμως, εκτελέσει και διδάξει, αυτός θα ονομαστεί μέγας στη βασιλεία των ουρανών» (Ματθαίος 5:17-19).

Κι όχι μόνο ο ίδιος τήρησε όλες τις εντολές του Θεού και Πατέρα του, αλλά όπως φαίνεται από την Επί του Όρους Ομιλία, δίδαξε και στους άλλους το βάθος, την ουσία και την σπουδαιότητα της Τορά. Αντί να καταργήσει τον Νόμο του Μωυσή, ο Ιησούς, ο Εβραίος ραβίνος, τον επικύρωσε με το παράδειγμά του, αλλά και με τη διδασκαλία του.

Όλη η διδαχή του Ιησού είχε ως βάση της τις εβραϊκές Γραφές, αυτό που σήμερα αποκαλείται περιφρονητικά (ακόμα και από όσους ισχυρίζονται ότι είναι μαθητές του) «Παλαιά Διαθήκη». Ο Ιησούς δεν ήξερε καμιά «Καινή Διαθήκη», γιατί φυσικά δεν είχε γραφτεί! Μάλιστα θεωρούσε ότι πλανιόταν κάποιος, αν δεν συμβάδιζε η διδαχή του με τις εβραϊκές Γραφές: «Πλανιέστε, επειδή δεν γνωρίζετε τις Γραφές, ούτε τη δύναμη του Θεού» (Ματθ.22:29).

Ο Ιησούς ως τηρητής της Τορά, ακολουθούσε όλες τις θείες εντολές, περιλαμβανομένης της εντολής του Σαββάτου. Ναι, ο Ιησούς δεν τηρούσε την Κυριακή ως ημέρα αργίας και λατρείας. Ο Μεσσίας, ο Γιος του Ανθρώπου, τηρούσε τη βιβλική εντολή του Σαββάτου: «Σύμφωνα τη συνήθειά του, μπήκε μέσα στη συναγωγή κατά την ημέρα του Σαββάτου... Και τους δίδασκε κατά τα Σάββατα» (Λουκάς 4:16,31). Μάλιστα προειδοποίησε τους ακολούθους του να προσεύχονται ώστε η διαφυγή τους, κατά τη Μεγάλη Θλίψη στις Έσχατες Ημέρες, «να μη γίνει μέσα σε χειμώνα, ούτε σε Σάββατο» (Ματθ.24:20). Δηλαδή όχι μόνον εκείνος τηρούσε το Σάββατο, αλλά περίμενε και από τούς ακολούθους του, να το τηρούν! Ποτέ ο Ιησούς δεν δίδαξε ότι η εντολή του Σαββάτου θα άλλαζε ή θα καταργείτο!

Ο Ιησούς τηρούσε τις Βιβλικές ιουδαϊκές γιορτές, κι όχι τις «εκχριστιανισμένες» ειδωλολατρικές γιορτές των Χριστουγέννων (τα αρχαία Σατουρνάλια), του χριστιανικού Πάσχα (αγγλικά Easter, από την «Αστάρτη»), της Κυριακής - Ημέρας του Ήλιου (που και σήμερα ονομάζεται στα αγγλικά: Sun-day) κ.ά.

Ο Ιησούς τηρούσε το βιβλικό ιουδαϊκό Πάσχα της Εξόδου και τη γιορτή των Αζύμων (Ματθαίος 26:17-19), τη βιβλική γιορτή της Σκηνοπηγίας (Ιωάννης 7:2, 10-14, 37-38) και ακόμα την ιουδαϊκή γιορτή των Εγκαινίων (Εβραϊκά: Χανουκά) που δεν αναφέρεται στη Βίβλο, αλλά καθιερώθηκε μετά την εξέγερση των Μακκαβαίων (Ιωάννης 10:22-23).

Επίσης, φορούσε το «ταλλίτ», το ιουδαϊκό ένδυμα που είχε «τζιτζίτ» (κρόσσια) στις 4 άκρες του, όπως έκαναν και κάνουν ακόμα και σήμερα, όλοι οι ευσεβείς Ιουδαίοι που είναι τηρητές της Τορά, για να υπακούσουν στη θεία εντολή: «Και ο ΚΥΡΙΟΣ μίλησε στον Μωυσή, λέγοντας: Μίλησε στους γιούς Ισραήλ και πες τους να κάνουν κράσπεδα [κρόσσια] στις άκρες των ιματίων τους..., για να θυμάστε όλες τις εντολές του ΚΥΡΙΟΥ, και να τις εκτελείτε...» (Αριθμοί 15:37-40). Στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου διαβάζουμε για την περίπτωση της αιμορροούσας γυναίκας που θεραπεύτηκε, όταν άγγιξε τα κρόσσια του ενδύματος του Ιησού! (Ματθαίος 9:20-22). Οι ασθενείς «τον παρακαλούσαν να αγγίξουν έστω το κράσπεδο (κρόσσια) του ιματίου (ταλλίτ) του και όσοι το άγγιζαν θεραπεύονταν» (Μαρκ. 6:56). Αυτό επιβεβαιώνει ότι ο Εβραίος Μεσσίας ακολουθούσε πιστά την Τορά, τον Νόμο του Θεού, ακόμη και σ’ αυτή τη «λεπτομέρεια». Ακόμη το ότι φορούσε το ένδυμα με τα κρόσσια (τσιτσίτ) δείχνει ότι πραγματικά αγαπούσε την Τορά, και είχε επιθυμία να την τηρεί συνεχώς όλες τις μέρες της ζωής του.

ΤΟ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΠΙΣΤΕΥΩ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ
Η θεολογία του Ιησού ήταν βαθειά ιουδαϊκή και συγκεκριμένα, ραβινική. Δίδασκε ότι «η σωτηρία είναι από τους Ιουδαίους» (Ιωάννης 4:22) και ότι «δεν στάλθηκα παρά μονάχα στα χαμένα πρόβατα του οίκου Ισραήλ» (Ματθαίος 15:24). Θεωρούσε την Ιερουσαλήμ «πόλη του Μεγάλου Βασιλιά», δηλαδή του Θεού (Ματθ.5:35). Έδειχνε ιδιαίτερη αγάπη για τους γιους και τις κόρες του Αβραάμ (Λουκ.13:16, 19:9) και σεβασμό προς τον Αβραάμ, τον πατριάρχη των Εβραίων (Ματθ.8:11, Λουκ.13:28, Ιωαν.8:37-39, 56-58).

Είναι εντυπωσιακό να δούμε ότι ο Ιησούς ήταν αυστηρός Μονοθεϊστής, πίστευε ότι ο Θεός είναι Ένας, και το όνομά Του ήταν «ΓΧΒΧ» (Εξοδ.3:15), ακριβώς όπως πίστευαν όλοι οι Προφήτες πριν από αυτόν και οι ευσεβείς Ιουδαίοι της εποχής του. Στον πειρασμό του Σατανά, να τον προσκυνήσει, απάντησε χαρακτηριστικά με ένα θεμελιώδες εδάφιο από τις άγιες εβραϊκές Γραφές (Δευτ.6:13): «Και τότε αποκρίθηκε ο Ιησούς και του είπε: Είναι γραμμένο: τον ΚΥΡΙΟ τον Θεό σου θα προσκυνάς και Αυτόν μόνο θα λατρεύεις» (Λουκ.4:8).

Μάλιστα, όταν ρωτήθηκε ποια εντολή είναι πρώτη απ’ όλες τις άλλες εντολές, απάντησε με το «Σεμά Ισραέλ», την Ομολογίας Πίστης του Ιουδαϊσμού: «Και ο Ιησούς απάντησε... Πρώτη απ’ όλες τις εντολές είναι: Άκου Ισραήλ, ο ΚΥΡΙΟΣ ο Θεός μας είναι ένας ΚΥΡΙΟΣ» (Μάρκος 12:29). Αυτό ήταν παράθεση του εδαφίου Δευτερονόμιο 6:4. Όχι μόνο δέχονταν ότι ο Θεός ήταν Ένας, αλλά πίστευε ότι αυτός ήταν ο μόνος αληθινός Θεός: «Πώς μπορείτε εσείς να πιστέψετε, οι οποίοι παίρνετε δόξα ο ένας από τον άλλον, και δεν ζητάτε τη δόξα, εκείνη από τον μόνο Θεό;» (Ιωάννης 5:44). «Πατέρα... αυτή είναι η αιώνια ζωή, το να γνωρίζουν εσένα τον μόνο αληθινό Θεό, και αυτόν που απέστειλες, τον Ιησού Χριστό» (Ιωάννης 17:1,3). Αυτόν τον Θεό λάτρευε και ακολουθούσε. Τον ίδιο Θεό που λάτρευαν οι μαθητές του: «Ανεβαίνω προς τον Πατέρα μου και Πατέρα σας, και Θεό μου και Θεό σας» (Ιωάννης 20:17). Τον ίδιο Θεό, τον ΚΥΡΙΟ, που λάτρευαν και οι άλλοι Ιουδαίοι: «Ο Πατέρας μου είναι αυτός που με δοξάζει, τον οποίο εσείς λέτε ότι είναι Θεός σας» (Ιωάννης 8:54). Είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε επίσης ότι ο Ιησούς διαχώριζε πάντα τον εαυτό του από τον Πατέρα Θεό. Επίσης διακήρυττε ότι «ο Πατέρας μου είναι μεγαλύτερός μου» κι ότι «ο Πατέρας μου... είναι μεγαλύτερος από όλους» (Ιωάννης 14:28, 10:29). Για να μην υπάρχει καμιά παρανόηση, ο Ιησούς συμπλήρωσε ότι «Δεν μπορώ εγώ να κάνω τίποτε από τον εαυτό μου...» (Ιωάννης 5:30). Είχε πλήρη και τέλεια εξάρτηση από τον Θεό και Πατέρα του. Και ήταν και παρέμεινε ως πιστός Ιουδαίος, ένας μονοθεϊστής με την απόλυτη βιβλική και ιουδαϊκή σημασία του όρου.

ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΟΥ
Ο Ιησούς, ως κύριο θέμα της διδασκαλίας του, είχε τη βασιλεία του Θεού πάνω στη Γη: «Πρέπει και σε άλλες πόλεις να εξαγγείλω τα χαρμόσυνα νέα της βασιλείας του Θεού, επειδή γι’ αυτό είμαι αποσταλμένος» (Λουκάς 4:43), «Αυτός περνούσε μέσα από κάθε πόλη και κωμόπολη, κηρύττοντας και φέρνοντας το χαρμόσυνο άγγελμα για τη βασιλεία του Θεού» (Λουκάς 8:1).

Ακόμα και μετά την ανάστασή του, επί 40 ημέρες εμφανιζόταν στους μαθητές του «λέγοντάς τους τα σχετικά με τη βασιλεία του Θεού» (Πράξεις 1:3). Η Μεσσιανική βασιλεία πάνω στη Γη, έχει προφητευθεί από όλους τους Εβραίους προφήτες στη Βίβλο, και στόχο της έχει την αποκατάσταση της Γης στο τέλειο θέλημα του Θεού. Είναι μία από τις πιο σημαντικές ιουδαϊκές διδασκαλίες, την οποία με θέρμη κήρυξε ο Ιησούς, ο Μεσσίας του Ισραήλ. Αυτή την ελπίδα έδωσε στους μαθητές του, για την οποία τους ζήτησε μάλιστα να προσεύχονται καθημερινά: «Ας έρθει η βασιλεία Σου, ας γίνει το θέλημά Σου, όπως στον ουρανό, έτσι κι επάνω στη γη... Αλλά ζητάτε πρώτα τη βασιλεία του Θεού» (Ματθαίος 6:9,33).

Όσον αφορά τη μέλλουσα ζωή, ο Ιησούς τοποθέτησε την απόκτηση της αιώνιας ζωής, την τιμωρία ή την ανταμοιβή, στον μέλλοντα αιώνα, δηλαδή στην ερχόμενη βασιλεία του Θεού, μετά τη Β' Έλευσή Του: «Σας διαβεβαιώνω, ότι δεν είναι κανένας που άφησε σπίτι ή γονείς ή αδελφούς ή γυναίκα ή παιδιά εξαιτίας της βασιλείας του Θεού, ο οποίος δεν θα απολαύσει πολλαπλάσια κατά τον καιρό τούτο, και αιώνια ζωή κατά τον ερχόμενο αιώνα» (Λουκάς 18:29-30, δες και Ματθαίο 25:31,46). «Επειδή, ο Υιός του ανθρώπου πρόκειται να έρθει μέσα στη δόξα του Πατέρα του μαζί με τούς αγγέλους του, και τότε θα αποδώσει στον καθένα σύμφωνα με τη πράξη του» (Ματθαίος 16:27). Τότε, και όχι νωρίτερα! Και πολύ περισσότερο, όχι αμέσως μετά τον θάνατο, όπως είναι η δημοφιλής χριστιανική διδασκαλία σήμερα, διαμορφωμένη βέβαια κάτω από τις επιρροές της ελληνο-ρωμαϊκής φιλοσοφίας (του 3ου-4ου αιώνα και μετά)! Η διδασκαλία του Ιησού ήταν σύμφωνη με τη διδασκαλία του αρχαίου Ιουδαϊσμού και σ’ αυτό το σημείο!

Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΙΗΣΟΥΣ
Μελετώντας τα ευαγγέλια μέσα στο ιστορικό και πολιτιστικό τους περιβάλλον, που δεν είναι άλλο παρά η ιουδαϊκή θρησκεία και κουλτούρα του 1ου αιώνα, στη γη του Ισραήλ, είναι ξεκάθαρο αυτό, στο οποίο άλλωστε καταλήγουν σχεδόν όλοι οι λόγιοι (ιστορικοί και θεολόγοι) σήμερα: ο Γιεσούα, όπως ήταν το εβραϊκό όνομά του, ήταν ένας Ιουδαίος ραβίνος, θαυματουργός και προφήτης, συνεχιστής της παράδοσης του Μωυσή, του Ησαΐα, και των άλλων Εβραίων προφητών. Οι μαθητές του, που είδαν τη σταυρική του θυσία, έγιναν μάρτυρες και ενός ακόμα θαυμαστού γεγονότος, του μεγαλύτερου από τα θαύματα που έζησαν δίπλα στον Ιησού: της Ανάστασής Του από τους νεκρούς, τρεις ημέρες μετά την ταφή του! Αυτό τους επιβεβαίωσε απόλυτα ότι ο Ιησούς, με τον οποίο έζησαν επί σαράντα ημέρες μετά την ανάστασή του, ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας, ο Βασιλιάς του Ισραήλ (Πράξεις 1:6).

Ο Ιησούς δεν ήταν λοιπόν κάποιος μυστικιστής δάσκαλος ή φιλόσοφος. Ο Ιησούς δεν ήταν «Χριστιανός», όπως πολλοί τον φανταζόμαστε σήμερα! Ούτε και ήρθε να ιδρύσει μια καινούργια θρησκεία, τον «Χριστιανισμό», γιατί απλούστατα είχε θρησκεία: τον βιβλικό Ιουδαϊσμό, την οποία τηρούσε πιστά σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Αυτή τη θρησκεία συνέχισαν να ακολουθούν και οι μαθητές του, οι Απόστολοι, μέχρι τέλους της ζωής τους, όπως μαρτυρείται σ’ όλο το βιβλίο των Πράξεων.

Η διδασκαλία του Ιησού ήταν σύμφωνη με την ιουδαϊκή μονοθεϊστική πίστη και τον Νόμο του Θεού. Αυτός είναι ο ιστορικός Ιησούς: ο «Γιεσούα», ο Ιουδαίος ραβί και Μεσσίας.

Είμαστε αρκετά ειλικρινείς και ταπεινοί να Τον δεχτούμε έτσι όπως ακριβώς είναι και όχι όπως φανταζόμαστε ή όπως εμείς θα θέλαμε να είναι; Αν όχι, τότε ας σταματήσουμε να Τον παραποιούμε, να δίνουμε μία ψευδή μαρτυρία γι' Αυτόν, και να Τον προσβάλλουμε

Αν ναι, τότε ας προσπαθήσουμε να Τον γνωρίσουμε και να Τον ακολουθήσουμε ως αφιερωμένοι μαθητές Του. Μόνον έτσι θα είμαστε αληθινοί ακόλουθοι Εκείνου ο οποίος είπε ότι είναι η Αλήθεια. Και μόνον έτσι θα συμμετέχουμε στην αιώνια δόξα και βασιλεία του αναστημένου Μεσσία !

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
D.A. Pryor: «Ο Εβραίος Κύριός Μας: Ανακαλύπτοντας τον Ιστορικό Ιησού».
«Oι Εβραϊκές Ρίζες του Χριστιανισμού» (Συλλογή Δοκιμίων).
E.P.Sanders: «Το Ιστορικό Πρόσωπο του Ιησού».
Vendyl Jones: «Who is the Historical Jesus».
R. Moseley: «Yeshua: A Guide to the Real Jesus and the Original Church».
Brad M. Young: «Jesus the Jewish Theologian».

Ποιοι ευθύνονται για τον θάνατο του Ιησού

Απ’ όλες τις δίκες στην ιστορία του ανθρώπου, καμιά δεν υπήρξε τόσο σημαντική όσο η δίκη του Ιησού. Τον Απρίλιο του έτους 30, στην Ιερουσαλήμ, ο Ιησούς ο Ναζωραίος συνελήφθηκε, προσήχθη σ’ ένα θρησκευτικό δικαστήριο, δικάστηκε από έναν Ρωμαίο κυβερνήτη, καταδικάστηκε σε θάνατο και σταυρώθηκε.
Ποια σημασία είχε το γεγονός αυτό; Σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο: «Ο Θεός δείχνει τη δική Του αγάπη σ’ εμάς με το ότι, ενώ ήμασταν ακόμα αμαρτωλοί, ο Χριστός πέθανε για χάρη μας».
Αυτή όμως η αλήθεια ξεχάστηκε από την αναζήτηση του ποιος έχει την ευθύνη για τον θάνατο του Ιησού. Επί αιώνες οι χριστιανοί τιμωρούσαν τους Εβραίους με διωγμούς, αποπομπές, πογκρόμ και σφαγές, κατηγορώντας τους ως «δολοφόνους του Χριστού», στρώνοντας έτσι το έδαφος για τις ακατανόμαστες φρικαλεότητες του Ολοκαυτώματος. Το αντιεβραϊκό μένος άρχισε σποραδικά τον 2ο αιώνα, όπου η Εκκλησία, επηρεασμένη από εθνικούς και γνωστικούς φιλοσόφους, άρχισε να διαχωρίζεται και να μισεί όλο και πιο πολύ καθετί το ιουδαϊκό. Αυτό επεκτάθηκε βαθμιαία με το πέρασμα του χρόνου, και όταν πια ο Χριστιανισμός έγινε η επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας τον 4ο αιώνα, άρχισαν και τα προβλήματα των Ιουδαίων από τους χριστιανούς. Πρώτα από την εναντίον τους νομοθεσία των αυτοκρατόρων και των εκκλησιαστικών Συνόδων. Έπειτα, στους κατοπινούς αιώνες του Βυζαντίου και του Μεσαίωνα, από τις μανιασμένες εκδηλώσεις «χριστιανικών» όχλων που οδηγούσαν σε εμπρησμούς, λεηλασίες, σφαγές, δημεύσεις περιουσιών και εξορίες εβραϊκών πληθυσμών. Η μόνιμη κατηγορία πίσω από όλες αυτές τις βιαιότητες ήταν ότι «οι Εβραίοι δολοφόνησαν τον Χριστό»! Το αντιεβραϊκό μένος, που σαν βάση του είχε το «οι Εβραίοι ευθύνονται για Θεοκτονία», καλλιεργήθηκε από μεγάλους θεολόγους, όπως τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο, τον Αυγουστίνο, τον Θωμά Ακινάτη καθώς και από τον Λούθηρο.
Σήμερα, όλο και περισσότεροι ιστορικοί και θεολόγοι τείνουν στην άποψη ότι η καταδίκη του Ιησού ήταν σε μεγάλο βαθμό έργο της Ρωμαϊκής διοίκησης της Ιουδαίας. Σύμφωνα με ιστορικούς του 1ου αιώνα (Ιώσηπο, Σουετώνιο, Πλίνιο) και ιουδαϊκά θρησκευτικά κείμενα (Μισνά), οι Ρωμαίοι θανάτωναν όποιον θεωρούσαν ύποπτο για επαναστατική δραστηριότητα ή ακόμα και για κάποια εθνική αφύπνιση του Ιουδαϊκού λαού, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε εξέγερση.
Συνεπώς, μια τέτοια χαρισματική προσωπικότητα σαν τον Ιησού, ο οποίος έλκυε τα πλήθη, θα ήταν πολύ ύποπτη για τους Ρωμαίους. Αυτό φαίνεται και από τα λόγια των αρχιερέων και Φαρισαίων: «Αν τον αφήσουμε έτσι, όλοι θα πιστέψουν σ’ αυτόν, και θα έρθουν οι Ρωμαίοι και θα αφανίσουν και τον τόπο μας και το έθνος… μας συμφέρει να πεθάνει ένας άνθρωπος για χάρη του λαού, και να μη χαθεί ολόκληρο το έθνος» (Ιωάννης 11:48-50). Κι όταν ο Ιησούς δήλωσε ότι είναι ο Μεσσίας, ο Βασιλιάς του Ισραήλ, οι Ρωμαίοι αποφάσισαν να τον σκοτώσουν. Η πινακίδα πάνω στον σταυρό, αυτήν ακριβώς την αιτία για καταδίκη του ανέφερε: «Αυτός είναι ο Ιησούς, ο Βασιλιάς των Ιουδαίων» (Ματθαίος 27:37).
Επειδή όμως ο Ιησούς ήταν πάρα πολύ δημοφιλής, θα προκαλούσαν εξέγερση στην Ιερουσαλήμ, αν συλλαμβανόταν και καταδικαζόταν από τους Ρωμαίους. Κάτι βέβαια που ήθελαν να το αποφύγουν οπωσδήποτε. Ο καλύτερος τρόπος γι’ αυτό ήταν να βάλουν τους Ιουδαίους πολιτικούς άρχοντες να τον συλλάβουν και τους θρησκευτικούς άρχοντες, τον αρχιερέα και κάποιους νομοδιδασκάλους, να τον δικάσουν και να τον ανακηρύξουν ένοχο θανάτου, δυσφημώντας τον έτσι ως βλάσφημο και ψευδομεσσία.
Άλλωστε, ο αρχιερέας Καϊάφας ήταν όργανο των Ρωμαίων, αφού είχε διοριστεί από αυτούς. Μάλιστα, ο Ιουδαίους ιστορικός του 1ου αιώνα, Φλάβιος Ιώσηπος, γράφει ότι την εποχή εκείνη οι αρχιερείς του Ισραήλ διορίζονταν και καθαιρούνταν από αντιπροσώπους της Ρώμης μια φορά τον χρόνο. Μέσα σε μια τέτοια ατμόσφαιρα το αξίωμα του αρχιερέα εκφυλίστηκε και έγινε θέση μισθωτού που προσήλκυε τα χειρότερα στοιχεία της κοινωνίας.
Επίσης, ο Πιλάτος, σύμφωνα και πάλι με τον Ιώσηπο, ήταν ο πιο κακός διοικητής της Ιουδαίας, ο οποίος εκτέλεσε πολλούς Ιουδαίους διδασκάλους πριν και μετά τον Ιησού, επειδή τους θεώρησε υπόπτους. Η ρωμαϊκή διοίκηση είχε απόλυτη εξουσία να δικάζει και να εκτελεί όποιον ήθελε, χωρίς να έχει απαραίτητα τη συγκατάθεση του Συνεδρίου, του αρχιερέα ή του Ηρώδη.
Όσον αφορά το Συνέδριο που καταδίκασε τον Ιησού, έχει ενδιαφέρον να μάθουμε ότι, σύμφωνα με τους κανόνες της ιουδαϊκής παράδοσης, έπρεπε να έχει τις εξής προϋποθέσεις για ανθρώπους που η περίπτωσή τους μπορούσε να επιφέρει τη θανατική ποινή:
- Να έχει την απαρτία των 70 μελών,
- Να συνεδριάζει μόνο μέρα και ποτέ νύχτα,
- Να μη συνεδριάζει γιορτές ή παραμονή γιορτών,
- Όταν καταδικάσει κάποιον σε θάνατο, να αφήνει μια μέρα πριν την εκτέλεσή του, μήπως και παρουσιαστούν μάρτυρες για την αθώωσή του.
Σύμφωνα με τις αφηγήσεις των Ευαγγελίων για τη δίκη του Ιησού, δεν τηρήθηκε καμιά από τις παραπάνω προϋποθέσεις. Τι συνέβηκε λοιπόν; Το Συνέδριο που συγκάλεσε ο Καϊάφας βιαστικά δεν μπορούσε να έχει απαρτία, ήταν νύχτα και παραμονή του Πάσχα και δεν άφησε περιθώριο μιας μέρας μετά την καταδίκη, μήπως και εμφανιστούν μάρτυρες υπεράσπισης. Δεν ήταν λοιπόν το αυθεντικό και νόμιμο Συνέδριο, αυτό που καταδίκασε τον Ιησού, αλλά ένα ψευδοσυνέδριο της κλίκας του αρχιερέα, που έφεραν κάποιους ψευδομάρτυρες για να βρουν δικαιολογία να τον θανατώσουν: «Και οι αρχιερείς και ολόκληρο το συνέδριο ζητούσαν μια μαρτυρία ενάντια στον Ιησού για να τον θανατώσουν, και δεν έβρισκαν. Επειδή, πολλοί ψευδομαρτυρούσαν εναντίον του, αλλά οι μαρτυρίες τους δεν ήταν σύμφωνες. Και μερικοί, αφού σηκώθηκαν, ψευδομαρτυρούσαν εναντίον του λέγοντας ότι: Εμείς τον ακούσαμε να λέει ότι: Εγώ θα χαλάσω αυτόν τον χειροποίητο ναό, και μέσα σε τρεις μέρες θα ανοικοδομήσω άλλον, αχειροποίητο. Εντούτοις, ούτε έτσι ήταν σύμφωνη η μαρτυρία τους» (Μάρκος 14:55-59).
Αυτοί που βασικά ευθύνονται για τον θάνατο του Ιησού ήταν η ρωμαϊκή διοίκηση και οι άρχοντες του Ισραήλ. Αυτό επιβεβαιώνεται από τη Βίβλο: «Παραστάθηκαν οι βασιλιάδες της γης, και οι άρχοντες συγκεντρώθηκαν μαζί, ενάντια στον Κύριο, και ενάντια στον Χριστό του» (Ψαλμός 2:2, Πράξεις 4:26). Οι ίδιοι οι απόστολοι θεώρησαν ως κύριους υπεύθυνους τους άρχοντες: «Τότε ο Πέτρος... τους είπε: Άρχοντες του λαού και πρεσβύτεροι του Ισραήλ... ας γίνει γνωστό σε όλους εσάς και σε ολόκληρο τον λαό του Ισραήλ ότι, διαμέσου του ονόματος του Ιησού Χριστού, του Ναζωραίου, που εσείς σταυρώσατε...» (Πράξεις 4:8-10), «Και όταν τους έφεραν, τους έστησαν μέσα στο συνέδριο, και ο αρχιερέας τους ρώτησε, λέγοντας: Δεν σας παραγγείλαμε ρητά να μη διδάσκετε σε τούτο το όνομα; Και να, γεμίσατε την Ιερουσαλήμ από τη διδασκαλία σας, και θέλετε να φέρετε επάνω μας το αίμα αυτού του ανθρώπου. Και αποκρινόμενος ο Πέτρος και οι απόστολοι είπαν: Πρέπει να πειθαρχούμε στον Θεό μάλλον παρά στους ανθρώπους. Ο Θεός των πατέρων μας ανέστησε τον Ιησού, που εσείς θανατώσατε, αφού τον κρεμάσατε επάνω σε ξύλο» (Πράξεις 5:27-30), «Μιλάμε σοφία Θεού, μυστηριώδη, που ήταν κρυμμένη, την οποία ο Θεός προόρισε πριν από αιώνες προς δική μας δόξα, την οποία κανένας από τους άρχοντες τούτου του αιώνα δεν γνώρισε, επειδή, αν θα γνώριζαν, δεν θα σταύρωναν τον Κύριο της δόξας» (Α' Κορινθίους 2:7-8). Αυτό φαίνεται και από τα Ευαγγέλια. Στον Ματθαίο διαβάζουμε: «Κι όταν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι άκουσαν τις παραβολές του, κατάλαβαν ότι μιλάει γι’ αυτούς, και ζητώντας να τον πιάσουν, φοβήθηκαν τα πλήθη, επειδή τον είχαν ως προφήτη» (21:45-46).
Όσον αφορά τη στάση του λαού Ισραήλ απέναντι του Ιησού, κι εδώ υπάρχουν παρεξηγήσεις από τον πολύ κόσμο. Αντίθετα από ό,τι συνήθως πιστεύεται, οι Ιουδαίοι δεν απέρριψαν τον Ιησού περισσότερο απ’ όσο τον δέχτηκαν οι Εθνικοί. Στους Ιουδαίους εκπληρώθηκε η προφητεία του Συμεών: «Ιδού, αυτός κείται για πτώση και ανάσταση πολλών μέσα στον λαό Ισραήλ και για σημείο αντιλεγόμενο» (Λουκάς 2:34). Έτσι στα Ευαγγέλια βλέπουμε μεγάλα πλήθη να ακολουθούν και να πιστεύουν τον Ιησού, όπως για παράδειγμα στην αναφορά του Ματθαίου: «Και τον ακολούθησαν πλήθη πολλά από τη Γαλιλαία και από τη Δεκάπολη και από τα Ιεροσόλυμα και από την Ιουδαία και πέρα από τον Ιορδάνη» (4:25). Επίσης: «Και όταν κατέβηκε από το βουνό, τον ακολούθησαν πολλά πλήθη» (Ματθαίος 8:1), «Και τον ακολούθησαν πολλά πλήθη...» (Ματθαίος 19:2), «Κι αφού οι μαθητές πορεύτηκαν και έκαναν όπως τους πρόσταξε ο Ιησούς, έφεραν το γαϊδούρι και το πουλαράκι, κι έβαλαν επάνω τους τα ιμάτιά τους και τον έβαλαν και κάθισε επάνω σ’ αυτά. Και οι περισσότεροι από το πλήθος έστρωσαν στο δρόμο τα δικά τους ιμάτια, και άλλοι έκοβαν κλαδιά από τα δέντρα και τα έστρωναν στο δρόμο. Τα δε πλήθη που προπορεύονταν και εκείνα που ακολουθούσαν έκραζαν, λέγοντας: Ωσαννά στο γιο του Δαβίδ. Ευλογημένος ο ερχόμενος στο όνομα του Κυρίου. Ωσαννά εν τοις υψίστοις. Και όταν μπήκε στα Ιεροσόλυμα σείστηκε ολόκληρη η πόλη, λέγοντας: Ποιος είναι αυτός; Και τα πλήθη έλεγαν: Αυτός είναι ο Ιησούς, ο προφήτης, αυτός από τη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας» (Ματθαίος 21:6-11).
Συχνά επαναλαμβάνεται η φράση «Και πολλοί πίστεψαν σ’ αυτόν»: «Κι ενώ ήταν στα Ιεροσόλυμα κατά τη γιορτή του Πάσχα, πολλοί πίστεψαν στο όνομά του...» (Ιωάννης 2:23), «Από την πόλη εκείνη, μάλιστα, πολλοί από τους Σαμαρείτες πίστεψαν σ’ αυτόν...» (Ιωάννης 4:39), «Και πολλοί από το πλήθος πίστεψαν σ’ αυτόν...» (Ιωάννης 7:31), «Κι ενώ μιλούσε αυτά, πολλοί πίστεψαν σ’ αυτόν» (Ιωάννης 8:30), «Και εκεί πολλοί πίστεψαν σ’ αυτόν» (Ιωάννης 10:42), «Πολλοί, λοιπόν, από τους Ιουδαίους, που είχαν έρθει στη Μαρία, και είδαν όσα είχε κάνει ο Ιησούς, πίστεψαν σ’ αυτόν» (Ιωάννης 11:45). Ακόμα και πολλοί άρχοντες πίστευαν σ’ αυτόν, αν και είναι φανερό ότι αυτοί ήταν μόνο μια μικρή μειοψηφία: «Αλλά όμως, και από τους άρχοντες πολλοί πίστεψαν σ’ αυτόν. Εντούτοις, εξαιτίας των Φαρισαίων δεν ομολογούσαν, για να μη γίνουν αποσυνάγωγοι» (Ιωάννης 12:42). Έχει ενδιαφέρον να προσέξουμε ότι γίνεται διάκριση μεταξύ του «πολύ πλήθους λαού» και του «πολύ πλήθους των μαθητών», σ’ αυτούς που ακολουθούσαν τον Ιησού: «Και καθώς κατέβηκε μαζί τους, στάθηκε επάνω σ’ έναν πεδινό τόπο. Και παραβρισκόταν ένα πλήθος από μαθητές του, και ένα μεγάλο πλήθος λαού από ολόκληρη την Ιουδαία και Ιερουσαλήμ, και την παραλία της Τύρου και της Σιδώνας, που είχαν έρθει για να τον ακούσουν...» (Λουκάς 6:17).
Όλα αυτά δείχνουν ότι ένα μεγάλο μέρος του Ισραήλ είχε ελκυστεί από το μήνυμα του Ιησού του Ναζωραίου και ακολουθούσαν και πίστευαν σ’ αυτόν. Όπως επίσης είναι αληθινό ότι πολλοί άλλοι συμπατριώτες του αμφέβαλλα ή απιστούσαν σ’ αυτόν. Στην πραγματικότητα, οι Ιουδαίοι ήταν ένα διαιρεμένο έθνος σε σχέση με τον Ιησού: «Και υπήρχε γι’ αυτόν μεγάλος γογγυσμός ανάμεσα στα πλήθη. Άλλοι μεν έλεγαν, ότι: Είναι αγαθός, και άλλοι έλεγαν: Όχι, αλλά, πλανάει το πλήθος» (Ιωάννης 7:12).
Αυτό συνεχίστηκε και μετά τον θάνατο του Ιησού, σύμφωνα με τις Πράξεις των Αποστόλων. Βλέπουμε αρχικά χιλιάδες Ιουδαίους να πιστεύουν στο κήρυγμα των αποστόλων: «Εκείνοι, λοιπόν, αφού με χαρά δέχτηκαν τον λόγο του, βαπτίστηκαν, και προστέθηκαν εκείνη την ημέρα περίπου 3.000 ψυχές» (Πράξεις 2:41), «Πολλοί, μάλιστα, από εκείνους που άκουσαν τον λόγο πίστεψαν, και ο αριθμός των ανδρών έγινε περίπου 5.000» (Πράξεις 4:4), «Και όλο και περισσότερο προσθέτονταν αυτοί που πίστευαν στον Κύριο, πλήθη και ανδρών και γυναικών» (Πράξεις 5:13-14), «Και τούτο έγινε γνωστό σε ολόκληρη την Ιόππη, και πολλοί πίστεψαν στον Κύριο» (Πράξεις 9:42), «Πολλοί μεν, λοιπόν, απ’ αυτούς (τους Ιουδαίους) πίστεψαν, και από τις επίσημες Ελληνίδες γυναίκες, κι από τους άνδρες όχι λίγοι» (Πράξεις 17:12). Και μάλιστα, μερικά χρόνια αργότερα, αυτοί έγιναν μυριάδες, δηλαδή δεκάδες χιλιάδες ακόλουθοι του Ιησού: «Κι εκείνοι, όταν τα άκουσαν, δόξαζαν τον Κύριο και του είπαν: Βλέπεις, αδελφέ, πόσες μυριάδες είναι από τους Ιουδαίους που πίστεψαν, και όλοι αυτοί είναι ζηλωτές του νόμου» (Πράξεις 21:20). Μάλιστα πίστεψαν πολλοί ιερείς και Φαρισαίοι: «Και ο λόγος του Θεού αύξανε, και ο αριθμός των μαθητών στην Ιερουσαλήμ πληθυνόταν υπερβολικά, και μεγάλο πλήθος από τους ιερείς υπάκουε στην πίστη» (Πράξεις 6:7), «Και σηκώθηκαν μερικοί, εκείνοι από την παράταξη των Φαρισαίων, οι οποίοι είχαν πιστέψει, και έλεγαν, ότι: Πρέπει να τους κάνουμε περιτομή και να τους παραγγέλλουμε να τηρούν το νόμο του Μωυσή» (Πράξεις 15:5).
Αντίθετα από τη διαδεδομένη άποψη, μεγάλο πλήθος λαού εκδήλωσε δημόσια τη διαφωνία του για την καταδίκη του Ιησού, λίγο μόλις πριν από τη σταύρωσή του. Διαβάζουμε: «Τον ακολουθούσε ένα μεγάλο πλήθος του λαού, και από τις γυναίκες, που οδύρονταν και τον θρηνούσαν» (Λουκάς 23:27). Όσον αφορά το πλήθος που ζητούσε τη σταύρωσή του Ιησού, δεν το έκανε αυθόρμητα: «Οι αρχιερείς όμως και οι πρεσβύτεροι έπεισαν τα πλήθη να ζητήσουν τον Βαραββά, και να θανατώσουν τον Ιησού» (Ματθαίος 27:20). Ακόμα και η σύνθεση του πλήθους αποκαλύπτεται στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη: «Και όταν οι αρχιερείς και οι υπηρέτες (του Ναού) τον είδαν, κραύγασαν, λέγοντας: Σταύρωσέ τον, σταύρωσέ τον» (19:6). Δηλαδή, με λίγα λόγια, ο όχλος που ζήτησε τη θανάτωση του Ιησού ήταν υπάλληλοι των αρχόντων, οι οποίοι παρακινήθηκαν από τους εργοδότες τους.
Είναι ολοφάνερο το ιστορικό συμπέρασμα ότι βασικοί υπεύθυνοι από ανθρώπινη άποψη για τον θάνατο του Ιησού, ήταν η Ρωμαϊκή διοίκηση και οι λιγοστοί συνεργάτες τους από το θρησκευτικό και κοινωνικό κατεστημένο της ιουδαϊκής κοινωνίας. Σε καμιά περίπτωση δεν ευθύνεται ολόκληρος ο εβραϊκός λαός της Ιουδαίας και της Γαλιλαίας, ο οποίος όπως είδαμε παραπάνω ήταν κατά πλειοψηφία φιλικός στον Ιησού. Αντίθετα, οι περισσότεροι άρχοντές τους ήταν εχθρικοί και χαρακτήριζαν το λαό «καταραμένο», επειδή πίστευε σ’ αυτόν: «Ο όχλος αυτός, όμως, που δεν γνωρίζει τον νόμο είναι επικατάρατος» (Ιωάννης 7:49).
Και βέβαια, οι πολυάριθμοι Ιουδαίοι της Διασποράς (στην Αίγυπτο, την Ασία, την Ελλάδα, τη Ρώμη) δεν είχαν ιδέα για τα όσα διαδραματίστηκαν εκεί. Πόσο λοιπόν είναι άδικο να θεωρούνται όλοι Ιουδαίοι της εποχής εκείνης ένοχοι; Και πόσο περισσότερο άδικο (και αφάνταστα ανόητο) είναι να θεωρούνται υπεύθυνοι για τον θάνατο του Ιησού οι Εβραίοι όλων των κατοπινών αιώνων! Η πλάνη αυτή δεν έχει καμιά βάση ούτε στην ιστορία, ούτε στα Ευαγγέλια, παρά μόνο στο σατανικό μίσος εναντίον του Εβραϊκού λαού, του λαού στον οποίον ανήκε και τον οποίον αγάπησε ο Ιησούς και όλοι οι απόστολοι.Πόσα δεινά δεν προκάλεσε στους μεταγενέστερους αιώνες στον λαό Ισραήλ αυτή η παρανοϊκή άποψη. Τόσο παρανοϊκή, όσο το να θεωρούνται όλοι οι αρχαίοι Έλληνες, καθώς και οι σημερινοί Έλληνες, υπεύθυνοι για τον θάνατο του Σωκράτη, τον οποίον καταδίκασε η εξουσία της Αθήνας κι όχι φυσικά όλοι οι Αθηναίοι, ούτε όλοι οι Έλληνες! Και υπάρχουν αμέτρητα παρόμοια ιστορικά παραδείγματα καταδίκης μεγάλων ανδρών από το θρησκευτικό και πολιτικό κατεστημένο της εποχής τους, όχι από τον λαό τους.

Πού είναι ο Βασιλιάς των Ιουδαίων;

Αυτό είναι ένα καίριο ερώτημα που απεθύνεται προς στην εκκλησία του 21ου αιώνα.[1] Συμβαίνει συχνά, όταν προκύπτει το θέμα «Εβραίοι και Ισραήλ», πολλοί να νιώθουν κάποια δυσφορία. Διαφορετικές απόψεις ή πλήρης αδιαφορία, δηκτικά σχόλια ή και λογομαχία, είναι ένα σύνηθες επακόλουθο, και ακόμα η αίσθηση ότι τελικά δεν ξέρει κανείς όσα νόμιζε ή θα έπρεπε να γνωρίζει σχετικά με το θέμα αυτό. Πάνω απ’ όλα όμως νιώθει κανείς ότι αγγίζει ένα θέμα πόνου, ένα σημείο ενοχής, μιας ενοχής που αφορά το λαό του, την οικογένειά του, τον ίδιο προσωπικά. Και βρίσκεται ο καθένας μπροστά σε μια εκλογή, καθώς στέκεται μπροστά στον αιώνιο Θεό, μπροστά στα ασύλληπτα σχέδιά Του.
Πολλοί προσπαθούν με πρόχειρες απαντήσεις κι απόψεις να ξεφύγουν από αυτό το αδιέξοδο, να μην αναγκαστούν να σκεφτούν βαθύτερα. Πάνω σ’ αυτό, εμείς οι Χριστιανοί κινδυνεύουμε να γίνουμε εύλογα σαν τους φίλους του Ιώβ: Τα λόγια τους ήταν σωστά (βρίσκουμε κι εμείς περικοπές από τη Γραφή), κι όμως στα μάτια του Θεού ήταν άδικοι. Το καλύτερο είναι να πάψουμε με τα δικά μας λόγια και να ακούσουμε τι ο Θεός λέει.
Η 9η Νοεμβρίου,[2] σαν ημέρα ανάμνησης του φοβερού ξεσπάσματος του διωγμού κατά των Εβραίων το βράδυ εκείνο του 1938, χάνει όλο και περισσότερο το νόημά της, καθώς χρονικά απομακρυνόμαστε από εκείνα τα γεγονότα. Μετά από 70 χρόνια μπορεί ήδη πολλοί να αναρωτιούνται: «Πόσο ακόμα θα πρέπει αυτό να συνεχιστεί;» Όσο καλό κι αν προσφέρει κάθε μνημείο, κάθε αναμνηστική πλάκα, κάθε λόγος που εκφωνείται και κάθε προσπάθεια για να μην εξαλειφθούν από τη μνήμη μας αυτά που δεν πρέπει να ξεχαστούν, ποτέ δε θα τα καταφέρουν να είναι επαρκή. Κι αυτό γιατί η θύμηση δε φτάνει ως τη ρίζα.
Ο καθένας ξέρει ότι για να απαλλαγεί από τα αγριόχορτα πρέπει να τα βγάλει από τη ρίζα. Ένα επιφανειακό καθάρισμα δε διαρκεί πολύ. Η ρίζα του αντισημιτισμού θα πετάξει καινούργιους βλαστούς, παρ’ όλες τις καλύτερες προθέσεις μας. Ήδη σε παγκόσμια κλίμακα αυτή η ρίζα απλώνεται κι αυξάνεται, ακόμα και στην πατρίδα μας. Γι’ αυτό ας προσπαθήσουμε αυτή την ώρα να φτάσουμε στη ρίζα. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να γυρίσουμε πίσω, στο παρελθόν.

Από τις πρώτες σελίδες της Κ. Διαθήκης συναντάμε συχνά την ερώτηση: «Πού είναι ο γεννηθείς βασιλιάς των Ιουδαίων;» (Ματθαίος 2:2). Με την ερώτηση αυτή, μας δίνεται από την αρχή η ταυτότητα του Ιησού. Πρόκειται για ένα βασιλιά και για ένα συγκεκριμένο λαό του. Η πρώτη αυτή ερώτηση, σχετικά με τον Βασιλιά, απαντήθηκε με τη φονική εντολή εναντίον Του. Και για να είναι σίγουρος ο Ηρώδης, ότι αυτός ο Βασιλιάς θα έφευγε οπωσδήποτε από τη μέση, έσφαξε τα παιδιά του λαού του Βασιλιά, στον τόπο που γεννήθηκε.
Η στάση αυτή απέναντι στο Βασιλιά των βασιλέων και Κύριο των κυρίων παραμένει η ίδια μέχρι σήμερα. Για να χτυπήσουν το Βασιλιά Ιησού και να Τον βγάλουν από τη μέση, στρέφονται ενάντια στο λαό Του. Το παράλογο μίσος ενάντια στο λαό αυτό, πηγάζει από το μίσος ενάντια στον μεγαλύτερο και ισχυρότερο, Εκείνον που Τον βλέπουν, όπως τον είδε ο Ηρώδης, να απειλεί τη δική τους αυτονομία και εξουσία. Είναι το μίσος ενάντια στον Θεό.
Μετά από 30 χρόνια, όπου έζησε σε ταπεινή αφάνεια, ο Ιησούς άρχισε να κηρύττει δημόσια και να ενεργεί θαύματα για 3 χρόνια. Το έργο Του ολοκληρώθηκε με το πάθος του σταυρού. Όλη η διαδικασία της δίκης Του κορυφώθηκε με την αποφασιστική ερώτηση: «Συ είσαι ο βασιλιάς των Ιουδαίων;» (Ματθαίος 27:11). Λίγο αργότερα, οι στρατιώτες που Τον χλεύαζαν, Τον έστεψαν με αγκάθια, Τον έφτυναν, Τον χτυπούσαν και Τον προσκυνούσαν κοροϊδευτικά: «Χαίρε, ο βασιλιάς των Ιουδαίων» (Ματθαίος 27:29). Και επάνω στο σταυρό Του τοποθέτησαν μια επιγραφή με την αιτία της καταδίκης Του: «ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ, Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ» (Ματθαίος 27:37). Και δεν την έγραψαν μόνο στα εβραϊκά, αλλά και στα λατινικά και στα ελληνικά, για να πάρει η καταδίκη αυτού του Βασιλιά και του λαού Του μια παγκόσμια μορφή.
Από τη γέννηση μέχρι το θάνατό Του, ο Ιησούς δεν ξεχωρίστηκε από το λαό Του. Κάθε καταδίκη και απόρριψη του Ιησού πλήττει ταυτόχρονα και το λαό Του, και κάθε διωγμός και απόρριψη του λαού Του, πλήττει τον Ιησού. Κι εμείς, που για όλη την αιωνιότητα οφείλουμε στον Βασιλιά των Ιουδαίων τη σωτηρία μας, βάλαμε στόχο από πολύ νωρίς να Τον χωρίσουμε από το λαό Του. Διαλέξαμε για τον εαυτό μας τη χάρη και τις ευλογίες Του, και θεωρήσαμε φυσικό το να μείνουν για το λαό Του η κρίση και η κατάρα.

Για 2.000 χρόνια χριστιανικής ιστορίας, αφήσαμε για το λαό αυτόν, τον πρωτότοκο του Θεού (Έξοδος 4:22), τον μεγαλύτερο αδελφό μας, την τελευταία θέση στη χριστιανική μας αξιολόγηση. Στη μεγάλη κρίση των εθνών, που περιγράφεται στον Ματθαίο (κεφάλαιο 25), το κριτήριο είναι η στάση μας απέναντι σ’ αυτόν τον περιφρονημένο, ελάχιστο αδελφό του Ιησού. Δε θα αξιολογηθούμε σύμφωνα με την κοινωνική μας δραστηριότητα, αλλά για το πώς σταθήκαμε απέναντι σ’ αυτούς, που ο Κύριός μας λογαριάζει πρώτους κι εμείς τους είχαμε για τελευταίους.
Ο Κύριος ταυτίζεται απόλυτα μ’ αυτούς τους ελάχιστους, λέγοντας πως ό,τι κάναμε σ’ αυτούς το κάναμε σ’ Εκείνον κι ό,τι δεν κάναμε γι’ αυτούς, δεν το κάναμε ούτε γι’ Αυτόν (Ματθαίος 25:31-46). Κατόπιν ακολουθεί μια «επιλογή», μια διαδικασία, που σ’ εμάς τους Γερμανούς έχει πολλά να πει. Γιατί εδώ στη χώρα μας, ο λαός του Θεού αντιμετωπίστηκε σαν ό,τι πιο περιφρονημένο, ό,τι πιο κατώτερο μπορούσε να θεωρηθεί. Κι αυτό εκφράστηκε με κάθε είδους ταπεινώσεις, εξευτελισμό και βαρβαρότητα, από το μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο βαθμό.

Πρόσφατα, μια Εβραία μάς διηγιόταν αναμνήσεις από την παιδική της ηλικία. Σαν μικρή μαθήτρια στο σχολείο, αγαπούσε ιδιαίτερα το μάθημα των Θρησκευτικών. Όταν μοίραζαν τους ρόλους για τη χριστουγεννιάτικη γιορτή, ζήτησε με λαχτάρα να γίνει αυτή η Μαρία στη φάτνη. «Αυτό ούτε να το σκέφτεσαι», της απάντησαν, «εσύ είσαι Εβραία!» Τότε ζήτησε να την κάνουν αγγελάκι ή έστω ένα βοσκόπουλο, αλλά για τίποτα απολύτως δεν την έκριναν άξια. Σε σύγκριση με άλλες ιστορίες, το γεγονός αυτό μοιάζει πολύ ασήμαντο, ωστόσο εκφράζει τόσο καθαρά τη χριστιανική μας υπεροψία και τύφλωση.
Μπορεί να πει κανείς, και δικαιολογημένα, ότι σήμερα κάτι τέτοιο δε συμβαίνει πια, και μάλιστα τώρα που πρόσφατα ψηφίστηκε κι ο νόμος της ίσης μεταχείρισης για όλους. Τώρα την ανεκτικότητα την έχουμε κάνει σημαία μας, έστω κι αν κάτω από αυτή τη σημαία ξεπουλάμε ταχύτατα τις χριστιανικές μας αξίες. Κι όμως, όποιος παρακολουθεί από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και μπαίνει στον κόπο να σκεφτεί και να εξετάσει πώς έχουν τα πράγματα, διαπιστώνει ότι και σήμερα το ίδιο συμβαίνει, ότι ακόμα ισχύουν δύο μέτρα και δυο σταθμά. Την υποσυνείδητη επίδραση που έχει αυτού του είδους η πληροφόρηση, δύσκολα μπορεί κανείς να την ελέγξει και να την αποβάλλει. Δουλεύει συστηματικά, ναι, και στις συνειδήσεις των Χριστιανών.
Δε θέλουμε μ’ αυτό να εξιδανικεύσουμε τον εβραϊκό λαό, που δεν είναι ούτε καλύτερος ούτε χειρότερος από μας κι όλους τους άλλους λαούς. Ακριβώς γι’ αυτό οι πληροφορίες και οι εξιστορήσεις της Γραφής είναι ξεκάθαρες και απόλυτα αντικειμενικές. Και οι Εβραίοι χρειάζονται σωτηρία, όπως και όλοι εμείς. Εδώ θέλουμε μόνο να τονίσουμε το ψεύτικο και απατηλό μέτρημα και στάθμιση με δυο μέτρα και δυο σταθμά, στο οποίο έχουμε τόσο κι εμείς συνηθίσει.

Συνειδητά ή ασυνείδητα ξεγλιστράμε πολύ εύκολα στην παλιά χαρακτηριστική υπεροψία, με άλλες τώρα δικαιολογίες. Έχει μείνει, θαρρείς, στο αίμα μας το να πιστεύουμε ότι εμείς, οι Χριστιανοί, η εκκλησία, είμαστε ο εκλεκτός λαός της Κ. Διαθήκης στη θέση του παλιού και ξεπεσμένου Ισραήλ, παίρνοντας έτσι το δικαίωμα να τον οριοθετούμε και να τον επαναφέρουμε στην τάξη. Θα έπρεπε όμως να ξέρουμε ότι και η Κ. Διαθήκη, που σφραγίστηκε με το αίμα του Μεσσία, είναι μια διαθήκη που έγινε αρχικά με τους Ιουδαίους και μετά με τους Εθνικούς. Μετά την Πεντηκοστή μπήκαν στη χάρη του Θεού και τα έθνη. Ωστόσο, παραμείναμε αρκετά τυφλοί για να καταδικάζουμε και να πληγώνουμε βαθιά το λαό της Διαθήκης, πληγώνοντας μαζί του και τον Ιησού. Για αιώνες, συνεχίζουμε τη διαδικασία του πάθους Του. Θέλουμε τον Βασιλιά, όχι όμως και το λαό Του.

Ο μόνος αξιόλογος προσανατολισμός στην ταραγμένη εποχή μας είναι η Αγία Γραφή. Για πολλούς αυτό ηχεί σαν παλαιομοδίτικος φανατισμός. Αυτή την κατηγορία θα την αφήσουμε στην άκρη. Ο εχθρός του Θεού, ο πατέρας του ψεύδους (Ιωάννης 8:44) και άρχοντας τούτου του κόσμου (Ιωάννης 12:31), όπως τον ονόμασε ο Ιησούς, έχει μεγάλο ενδιαφέρον στο να προωθεί μια επιλεκτική χρήση της Γραφής, κρατώντας κλειστά τα μάτια των ανθρώπων στα πιο σημαντικά σημεία. Αυτό είναι κάτι που μπορούμε να το καταλάβουμε. Γνωρίζει, ότι αν καταφέρει να μας κρατήσει σε μια τέτοιου είδους Γραφική γνώση, θα μπορεί να εμποδίζει την εκπλήρωση των σχεδίων του Θεού.
Το θαυμαστό σωτηριακό σχέδιο του Θεού για τον Ισραήλ και την εκκλησία, έτσι όπως το περιγράφει ο απόστολος Παύλος στην επιστολή προς Ρωμαίους (κεφάλαια 9-11), αγνοείται από πολλούς ή διαβάζεται από Χριστιανούς που έχουν κλειστά τα μάτια τους. Πόσο πραγματικά χρειάζεται να μάθουμε να λέμε: «Έλα Άγιο Πνεύμα, Συ, το Πνεύμα της Αλήθειας που μας οδηγείς σε κάθε αλήθεια, άνοιξε τα μάτια μας για να μπορούμε πράγματι να καταλάβουμε τη Γραφή!».
Αν και πολλές προφητείες της Γραφής ταιριάζουν σε διάφορες περιπτώσεις, και αρκετές από αυτές εκπληρώνονται όχι μόνο σ’ ένα, αλλά σε περισσότερα επίπεδα, την ώρα αυτή ας αφήσουμε μερικές από αυτές να ενεργήσουν στο πνεύμα μας, ώστε να πάρουμε το ουσιαστικό μήνυμά τους.

Θυμόμαστε το βράδυ της 9ης Νοεμβρίου 1938:
«Οι εχθροί σου βρυχώνται στη μέση των συναγωγών σου. Έβαλαν σημαίες τις δικές τους σημαίες... Σαν κάποιον που, σηκώνοντας τσεκούρι, κτυπάει επάνω σε πυκνά δέντρα, έτσι, τώρα, αυτοί σύντριψαν με μιας, με τσεκούρια και σφυριά, τα πελεκητά του έργα. Κατέκαψαν με φωτιά το αγιαστήριό σου μέχρι το έδαφος, βεβήλωσαν το κατοικητήριο του ονόματός σου. Είπαν στην καρδιά τους: Ας τους εξολοθρεύσουμε μαζί. Κατέκαψαν όλες τις συναγωγές του Θεού στη γη» (Ψαλμός 74:4-8).

Ας θυμηθούμε και τι έγινε το 1948:
«Γι’ αυτό, να, έρχονται ημέρες, λέει ο Κύριος, και δεν θα πουν πια: Ζει ο Κύριος που ανέβασε τους γιους Ισραήλ από τη γη της Αιγύπτου. Αλλά: Ζει ο Κύριος, που ανέβασε τους γιους Ισραήλ από τη γη του βορρά, και από όλους τους τόπους, όπου τους είχε διώξει. Και θα τους επαναφέρω πάλι στη γη τους, που είχα δώσει στους πατέρες τους» (Ιερεμίας 16:14-15).

Και όποιος έχει παρακολουθήσει και μελετήσει, απ’ όλες τις πλευρές, το τι συνέβη εκείνη την ιστορική μέρα της ανακήρυξης του κράτους του Ισραήλ, δεν μπορεί παρά να θαυμάσει και να πει κι αυτός:
«Ποιος άκουσε τέτοιο πράγμα; Ποιος είδε τέτοια; Θα γεννούσε η γη μέσα σε μια μέρα; Ή, ένα έθνος θα γεννιόταν μονομιάς; Αλλά η Σιών μόλις κοιλοπόνεσε, γέννησε τα παιδιά της» (Ησαΐας 66:8).

Τα παρακάτω εδάφια μάς φέρνουν στη σημερινή κατάσταση. Όπως ακούμε από τα Μέσα Ενημέρωσης, τώρα ένα σύνολο κρατών στη Μέση Ανατολή, όχι μόνον ένα έθνος, όπως πριν, σχεδιάζουν την πλήρη εξόντωση του Ισραήλ. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν ξέρει τίποτε γι’ αυτό:
«...αυτοί που σε μισούν σήκωσαν ψηλά το κεφάλι. Πήραν κακή βουλή ενάντια στο λαό σου, και συμβουλεύτηκαν ενάντια στους εκλεκτούς σου. Είπαν: Ελάτε, κι ας τους εξολοθρεύσουμε από το να είναι έθνος και το όνομα του Ισραήλ ας μην αναφέρεται πια» (Ψαλμός 83:2-4).
Ακολουθεί μια απαρίθμηση λαών που μας είναι όλοι γνωστοί, αν αντικαταστήσουμε τα αρχαία ονόματά τους με τα σημερινά. Όλα αυτά πραγματοποιούνται και εξελίσσονται μπροστά στα μάτια μας. Και εφόσον ο Λόγος του Θεού είναι αληθινός κι εκπληρώνεται, θα έρθει και η ώρα που ο Κύριος θα λογαριαστεί με όλα τα έθνη. Γιατί Αυτός, που δε φείστηκε τα φυσικά κλαδιά (Ρωμαίους 11:21), δε θα φειστεί ούτε τα άγρια κλαδιά που μπολιάστηκαν στον κορμό του Ισραήλ.
«...Έτσι λέει ο Κύριος των δυνάμεων: Είμαι ζηλότυπος για την Ιερουσαλήμ και για τη Σιών με μεγάλη ζηλοτυπία και είμαι υπερβολικά οργισμένος ενάντια στα έθνη που ζουν αμέριμνα. Επειδή, ενώ εγώ οργίστηκα λίγο, αυτά βοήθησαν επιπρόσθετα το κακό» (Ζαχαρίας 1:14-15).
«...και κατά τον καιρό εκείνο, όταν επιστρέψω τους αιχμαλώτους του Ιούδα και της Ιερουσαλήμ, θα συγκεντρώσω όλα τα έθνη και θα τα κατεβάσω στην κοιλάδα του Ιωσαφάτ, και θα κριθώ μαζί τους εκεί υπέρ του λαού μου και της κληρονομιάς μου, του Ισραήλ, που τον διέσπειραν ανάμεσα στα έθνη και διαμοιράστηκαν τη γη μου» (Ιωήλ 3:1-2).

Υπάρχει ένα μοναδικό γεωγραφικό σημείο πάνω στη γη, με το οποίο ο Θεός έχει δεσμευτεί. Ο Μεσσίας θα ξανάρθει στην Ιερουσαλήμ και τα πόδια Του θα πατήσουν πάνω στο Όρος των Ελαιών (Ζαχαρίας 14:4). Στην ουράνια πόλη του Θεού είναι γραμμένα τα ονόματα των 12 φυλών του Ισραήλ πάνω στους πυλώνες της (Αποκάλυψη 12:14). Και ο ίδιος ο Ιησούς είπε ότι η σωτηρία είναι από τους Ιουδαίους (Ιωάννης 4:22), γιατί κατά σάρκα ήταν Ιουδαίος, από τη φυλή του Ιούδα, και από την οικογένεια του Δαβίδ.

Για 12 ολόκληρα χρόνια ο λαός μας ζητωκραύγαζε «Heil Hitler» εξυψώνοντας για σωτήρα[3] ένα φονιά των Εβραίων, παρόλο που όλοι γνωρίζουμε και ομολογούμε ότι σε κανένα άλλο όνομα δεν υπάρχει σωτηρία παρά μόνο στον Ιησού τον Μεσσία (Πράξεις 4:12). Τι ήταν αυτό που κάναμε!... Όσοι από μας απόψε δεν είναι παραδοσιακά συνηθισμένοι να υψώνουν τα χέρια στην προσευχή τους και δυσκολεύονται να κάνουν κάτι τέτοιο, ίσως βοηθηθούν αν αναλογιστούν όλο εκείνο το πλήθος των εκατομμυρίων χεριών που υψώνονταν στο χαιρετισμό του Hitler. Πόσο καλύτερα ταιριάζει, να υψώνονται κάπου-κάπου τα χέρια μας σε δοξολογία και εξύψωση Εκείνου, στον οποίον πραγματικά χρωστάμε τη σωτηρία μας! Είμαι απόλυτα σίγουρη, ότι αν κι έχουν περάσει τόσα πολλά χρόνια από εκείνα τα γεγονότα, ο Θεός ακόμα περιμένει τη μετάνοια πολλών Χριστιανών στη Γερμανία.

Είναι επώδυνο και μας προκαλεί ντροπή, το ότι η έρευνα στο παρελθόν μας αυτό γίνεται από πρωτοβουλίες που δεν προέρχονται από τον εκκλησιαστικό χώρο. Κανονικά θα έπρεπε να συνέβαινε το αντίθετο. Γιατί επάνω στους Χριστιανούς το παρελθόν αυτό βαραίνει περισσότερο και πιο υπεύθυνα, απ’ ό,τι στον υπόλοιπο λαό μας. Αναρωτιόσαστε το γιατί; Επειδή με βάση την Αγία Γραφή μπορούσαμε να γνωρίζουμε καλύτερα από κάθε άλλον τι ακριβώς συνέβαινε. Εδώ ισχύει η περικοπή: «...σε όποιον δόθηκε πολύ, πολύ θα του ζητηθεί από αυτόν...» (Λουκάς 12:48). Ο Ιησούς επιπλέον διαβεβαιώνει ότι αυτός που γνωρίζει πολλά, αν η θέση του στη ζωή δεν είναι ανάλογη των γνώσεών του, θα δαρθεί περισσότερο από αυτόν που δε γνωρίζει τι κάνει.
Στις 27 Ιανουαρίου του 2006, ο Dr Ernst Kramer, ένας από αυτούς που επέζησαν από το Ολοκαύτωμα, σε μια ομιλία που έκανε μπροστά στο γερμανικό Κοινοβούλιο, διατύπωσε ένα θλιβερό συμπέρασμα που έβγαλε μέσα απ’ όλα τα φοβερά γεγονότα, που είχε ζήσει στο Γ’ Ράιχ: «Εκείνο που τότε με κατέπληξε και με πόνεσε πάνω από όλα, ήταν η συνεχής σιωπή της χριστιανικής εκκλησίας».
Αυτή η σιωπή έχει την εξήγησή της. Αρκεί να θυμηθούμε ότι τότε, με τη συμμετοχή πολλών εκκλησιών, τυπώθηκε στη Γερμανία μια (νέα) Κ. Διαθήκη για το λαό, χωρίς κανένα στοιχείο-λέξη, που να έχει σχέση ή ρίζα με τις λέξεις Ιουδαίος, Εβραίος, Ισραήλ, κλπ., καθώς και ανάλογο Υμνολόγιο και Κατήχηση. Με αυτό έγινε προσπάθεια να χωρίσουν τον Βασιλιά των Ιουδαίων και θεολογικό-επιστημονικά από το λαό Του. Μόλις στα τελευταία χρόνια μπορέσαμε να μάθουμε περισσότερες λεπτομέρειες για το έργο του «Ινστιτούτου Εξάλειψης της Εβραϊκής Επιρροής στη Γερμανική Εκκλησία», που είχε την έδρα της στο Eisenach.

Και σήμερα βρισκόμαστε ξανά σε μια παρόμοια τάση παρέκκλισης. Αν θέλουμε να εμποδίσουμε μια επανάληψη αυτών που έγιναν στο παρελθόν, δεν πρέπει πια να χωρίζουμε τον Βασιλιά από το λαό Του. Ωστόσο, η δύναμη του χαρακτήρα μας δεν επαρκεί για τέτοιου είδους αντιπαραθέσεις. Είναι πολύ πιθανόν ότι σαν 2η και 3η γενιά θα αποτύχουμε, όπως οι γονείς μας και οι παππούδες μας, αν δε γνωρίσουμε και δεν αγαπήσουμε Εκείνον, από τον Οποίον και μόνον μπορούμε να περιμένουμε βοήθεια. Όποιος όμως νομίζει ότι χωρίς Αυτόν, χωρίς προσευχή, χωρίς αλλαγή και διόρθωση πορείας, μπορεί να τα βγάλει πέρα, διατρέχει κίνδυνο να βρεθεί μπροστά σε μια πολύ σκληρή πραγματικότητα.
Πού μπορούμε να συναντήσουμε τον Βασιλιά των Ιουδαίων; Πού αλλού, παρά στο λαό Του. Στο λαό Του, που βρίσκεται ανάμεσα σε πόλεμο, σε τρομοκρατία και καταστροφές, ανάμεσα σε αδικία και αμαρτία, στο κέντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος, στο επίκεντρο του μίσους, της δυσφήμισης και της περιφρόνησης, εκεί θα βρούμε τον Βασιλιά. Το διογκούμενο παγκόσμιο μίσος ενάντια στο Θεό, θα αρχίσει να στρέφεται όλο και πιο έντονα σε όσους έχουν μια ζωντανή σχέση μαζί Του και μένουν πιστοί σ’ Αυτόν και στο Λόγο Του. Έτσι το μίσος, στην τελευταία αυτή φάση της ανθρώπινης ιστορίας, θα χτυπήσει μαζί Ιουδαίους και Χριστιανούς. Ας δώσουμε σήμερα στον Κύριο και Βασιλιά μας Ιησού την ανταπόκριση της αγάπης μας, λέγοντάς Του αυτά τα λόγια:

Ο λαός Σου είναι λαός μου! (Ρουθ 1:16)

Μετάφραση:
Δ. Καπελούζου

Η αγάπη προς τον Ισραήλ
μπορεί μόνο τότε να είναι γνήσια,
αν πηγάζει από την καρδιά του Θεού,
από την αγάπη, με την οποία
Αυτός αγάπησε το λαό Του -
και από τη βαθιά μετάνοια
για την τεράστια ενοχή μας.
Άλλος δρόμος,
για να υπηρετήσει κανείς τον Ισραήλ,
δεν υπάρχει...
Μόνο μια τέτοια αγάπη μπορεί
να μας οδηγήσει σε εγγύτητα
και αμοιβαία ευλογία,
και τότε τα μάτια του Ισραήλ
θα ανοίξουν για να γνωρίσουν Εκείνον
που είναι η αγάπη -
τον Κύριό μας τον Ιησού Χριστό.

M. Basilea Schlink

[1] Ομιλία της αδελφής Joela, από την αδελφότητα των «Αδελφών της Μαρίας», στο συνέδριο με τίτλο «Εκκλησία - Ισραήλ» στις 9 Νοεμβρίου του 2006, στο Βερολίνο.
[2] Την 9η Νοεμβρίου 1938, που έμεινε γνωστή ως η «Νύχτα των Κρυστάλλων» από τα πολλά τζάμια που έσπασαν, δόθηκε το σύνθημα στο Βερολίνο να λεηλατηθούν Συναγωγές, σπίτια και μαγαζιά Εβραίων. Η νύχτα αυτή σηματοδότησε την επίσημη έναρξη του διωγμού κατά των Εβραίων από τις Ναζιστικές λαϊκές ομάδες.
[3] Στα γερμανικά, «Heil» θα πει «σωτηρία».